Al voordat ik überhaupt een plaatje Bouwkunde in kreeg, brandde er al een felle discussie los in ons kleine spansscene-tje rond over de voors en tegens van DJs op volksbals en andere folkfeestjes. Zojuist heb ik weer zo'n discussie gehad met, laat ik zeggen, de wat oudere rotten in de folk.

Het zit me helemaal niet lekker, die discussie. Vooral omdat we zo vreselijk langs elkaar heen praatten en elkaar absoluut niet leken te begrijpen. Het was geen ruzie hoor, maar het liet blijkbaar noch hen, noch mij helemaal los. Belangrijkste argument, dat in de pre-Bouwkunde-discussie ook naar voren kwam: waarom zou je in vredesnaam genoegen nemen met een plaatjesdraaier als er zoveel muzikanten zijn? Live muziek is toch veel leuker? Als je verse groente tot je beschikking hebt neem je toch ook geen genoegen met blikvoer?

En ik ze maar proberen uit te leggen dat er zoveel leuke moderne folk is, waar traditionele elementen worden verweven met breakbeats, drum 'n bass, rock, ska, punk, maar ik zag ze denken: dan boek je toch een band die dat speelt? Waarom moet je nou blikgroente hebben? Ik wist ook in 's Heeresnaam niet hoe ik onder woorden moest brengen wat ik leuk vind aan een DJ Jåk, of iets dergelijks. Eigenlijk weet ik het ook niet precies. Wat vind ik nou leuk aan zo'n plaatjesdraaier? Gek eigenlijk, ik vind het erg leuk om Folkwoods of Dranouter een beetje te springen op de plaatjes die er worden gedraaid, maar waarom, dat kan ik echt niet onder woorden brengen.

Een poging dan. De situatie afgelopen zomer op Folkwoods was als volgt. Ik had een beetje staan springen op Apparatschik en andere leuke bands, en had daarna mijn viool weer opgehaald op zoek naar een leuke sessie (zie hier hoe dat is afgelopen... Grrr...). Ik loop langs de kleine concerttent en ik denk: hij draait Garmarna! Ik loop de tent in en ik zie een clubje mensen uit hun dak gaan, en langs de kant wat mensen een beetje praten, drinken, weet ik veel. Ik blijf nog even hangen en hoor nog meer leuke muziek zodat ik besluit mijn viool even opzij te leggen en ook een beetje in het rond te springen (nee, het is inderdaad geen baldansen, lieve kinderen, het meest gestructureerde dat op zo'n gelegenheid plaatsvindt heet de pogo - vraag maar aan papa wat dat is). De DJ draait Zweedse folk, Laïs, Asian Underground, Raï, van de hele wereld wat. Ik raak in gesprek met een meisje dat zich een beetje gefrustreerd afvraagt waarom je dit soort muziek nou nooit in haar plaatselijke poppodium hoort.

En zo loop ik vaak op zulke festivals ook even de DJ-tent in om even te kijken of er leuke muziek wordt gedraaid. Als dat zo is, dan kan ik me prima vermaken op die muziek. Zo niet, dan ga ik wat anders doen. Maar de hamvraag die van verschillende kanten wordt gesteld is nog steeds: waarom is dit (in sommige gevallen) leuker dan live muziek? Of beter gezegd (let op, ik heb ook micro- economie gehad): waarom is live muziek niet altijd leuker?

Misschien is het antwoord wel heel banaal. Ik verveel me snel bij bandjes. Zal wel een generatiekwestie zijn: short attention span. Op een gegeven moment (en dat is vaak het tijdstip dat de bandjes klaar zijn en de DJ's beginnen) heb ik geen zin meer om verantwoord bandje te kijken, maar wil ik gewoon een beetje op en neer springen op leuke muziek. Ja, springen kun je ook op live muziek. Maar dat is wel anderhalf uur hetzelfde. Dan hoor ik liever een paar nummers uit Zweden, dan weer een paar uit Ierland, dan weer uit India, etc. Zeker als ik al de hele dag bandjes heb gekeken.

Wat hier ook bij komt kijken: ik ging altijd graag naar de swingavonden in het LVC in Leiden en later, toen ik in Wageningen ging studeren, in Unitas. Daar kwam de lekkere gitaarherrie langs, en de betere dance zoals The Prodigy en Underworld. Dan spring je je in het zweet op Time Bomb van Rancid, om daarna weer blauwe op te lopen op Lard, en als er dan weer een minder leuk plaatje wordt gedraaid ga je een biertje halen. Maar dan draaien ze The Cult! Wauw! Lang niet gehoord! En je vergeet je biertje en loopt nog een paar blauwe plekken op. Op een gegeven moment vraag je je af: waarom draaien ze nou nooit eens Hedningarna's Min Skog, wat zo achter Nine Inch Nails had gekund? Of iets anders van The Pogues dan dat eeuwige Fiesta? Er is zoveel prachtige, opwindende en vernieuwende muziek die traditionele elementen met dance, rock en pop vermengt. Folkfestivals als Folkwoods en Dranouter zijn dan de enige gelegenheden waar je de hele avond op die muziek uit je dak kan gaan. Dat meisje op Folkwoods vroeg me of ik meer plekken wist waar die muziek wordt gedraaid, en ik moest haar het antwoord schuldig blijven. Ik was het in ieder geval met haar eens dat het te weinig in het reguliere clubcircuit wordt gedraaid. Ook op Bevrijdingsdag zei iemand tegen me dat ze dit soort muziek te weinig in haar favoriete disco hoorde.

Ik ben er dus van overtuigd dat er een publiek bestaat voor zulke muziek op de gewone dansvloer. Anders zouden DJ's als Wizard en DJ Jåk er immers niet zijn. Dat publiek zit alleen een beetje tussen wal en schip: de clubs draaien het niet want ze vinden het niet hip genoeg (hell, het gros van de club-DJ's gaan voor het nog eentonigere trance, two-step en weet ik wat nog meer), de folkies steigeren bij het idee van blikvoer. Deze mensen zijn bijna wanhopig op zoek naar een gelegenheid waar leuke swingbare folk wordt gedraaid. Een gelegenheid waar folk en traditionele muziek gewoon leuke, gezellige, ja zelfs opwindende en wilde muziek kan zijn, iets waar je tot diep in de nacht op uit je dak kan gaan. En wat mij nou zo leuk lijkt: een festival organiseren waar je een goede DJ à la DJ Jåk hebt, maar ook een aantal balgroepen, zodat de mensen die al open staan voor folk, maar nergens een plek naar hun goesting kunnen vinden, met eigen ogen kunnen zien hoe leuk, gezellig, opwindend en wild ook bals kunnen zijn. Zodat traditionele muziek weer een soort rock 'n roll wordt. Zodat de boel weer een vernieuwende, energieke, creatieve impuls krijgt.

Forward in all directions!

6 juni 2003, ondertussen, veel te laat in de nacht...