|
FOLKIES UNITE! Perfect Day |
|
Just a perfect day Ik ben niet eens zo'n Lou Reed fan, maar soms wordt muziek zo gruwelijk mishandeld dat ik mijn mond niet kan houden. En soms was het beter voor een nummer geweest als het nooit een hit was geworden. Perfect Day van Lou Reed is zo'n liedje. Het begint met een trage piano in een laag mineurakkoord, en Reed zingt met een breekbare onvaste stem dat ie zo vrolijk is. O wat zijn we vrolijk, sangria drinken, naar de dierentuin, o wat ben ik blij dat jij er ook bent! Maar dan komt het: Oh, such a perfect day Ik denk dat ik best van mezelf mag zeggen dat mijn Engels behoorlijk is, maar hier verlies ik het toch echt van de subtiliteit - die heb je immers niet nodig om een wetenschappelijk artikel te schrijven. Maar je maakt mij niet wijs dat dit vrolijk bedoeld is. You just keep me hanging on. Klinkt meer als aan het lijntje houden, je laat me er een beetje bij hangen. Verderop wordt het nog erger: Just a perfect day Het was zo'n fijne dag, ik was mezelf zowat vergeten, ik dacht even dat ik een goed iemand was! Hihi, beetje dom hè? De uitsmijter laat weinig twijfel over. De tekst wordt ronduit dreigend: Your going to reap just what you sow Kijk maar uit, wie zaait zal oogsten. De luisteraar zit daarnet nog sangria te drinken in het park, maar hoort nu hoe Reed liefdevol zijn dreigement in zijn oor fluistert. Het achtergrondkoortje zingt vrolijk mee, alsof het een ballade is. Dat is wat het nummer zo angstaanjagend maakt: die dubbele bodem onder de ogenschijnlijk zo gelukzalige tekst. Als een lijk onder een bruidsbed. Maar misschien vergis ik me wel en is mijn eerste kennismaking met het nummer gewoon wat ongelukkig verlopen. Het was in de jaren 70 een hit, maar daar heb ik weinig van meegekregen. Ik ken het van Trainspotting, van die indringende scène waarin Ewan McGregor met een overdosis voor het ziekenhuis wordt gedumpt. Terwijl Reed dus over sangria en dierentuinen zingt, wordt McGregor van de trap gesleept, je ziet een ziekenwagen rijden, McGregor wordt naar de stoep gesleept, de ziekenwagen rijdt voorbij en McGregor wordt in een taxi gepropt. Oh what a perfect day. Of misschien is het dat ik in die tijd om privé-redenen al niet bepaald het zonnetje in huis was. Feit is dat Perfect Day mij nog steeds de stuipen op het lijf jaagt. IJskoud. En daarom kan ik maar niet begrijpen dat er mensen zijn die het zo'n romantisch of zelfs vrolijk liedje vinden. Vlak nadat het vanwege Trainspotting opnieuw een hit werd, kwam Henk Westbroek of all people al met een Nederlandstalige versie die zo misplaatst vrolijk klonk, dat bij mij direct de knop om ging. Reed zelf notabene heeft ook nog meegewerkt aan een bijzonder corny liefdadigheidsversie. Je weet wel, zo'n draak voor het goede doel waar elke artiest een zinnetje in meezingt. Wederom om te janken, dat wel. Maar het meest onaangenaam verrast was ik toen Perfect Day op een bruiloft werd gedraaid toen het verse paar haar geluk tegemoet liep. Als je dat doet, dan luister je niet echt naar muziek, dan heb je hoogstens het refrein begrepen. Dan kun je net zo goed Joy Division's Love Will Tear Us Apart draaien, of Him's Join Me In Death. Ik noem maar wat. Waar gaat Perfect Day dan wel over? Jaja, over sangria drinken met je liefje en zo, maar daar trap ik niet in. Volgens sommige bronnen gaat het over heroïne-verslaving, maar dat zou ingegeven kunnen ijn door Trainspotting, of misschien is het nummer daarom juist voor de film uitgekozen. Misschien heeft Reed het zelf wel eens in een interview gezegd. Ik zie het in ieder geval niet. De verklaring die mij het meeste aanstaat is dat het nummer over een mislukte relatie gaat. Daar kan ik me wel wat bij voorstellen: je probeert vrolijk te doen als je met haar naar het park gaat, de schijn koste wat kost op te houden, maar van binnen ga je langzaam dood. Maar wat zo'n nummer dan op een bruiloft doet, is mij toch echt een volslagen raadsel. 3 september 2002 |